Om 17u:  l’heure de l’apéro
Tussen 18u en 20u: overheerlijke kip aan’t spit met gebakken aardappelen, appelmoes en salade
Om 20u: filmquiz rond een eigen productie waarin de leiding het beste van zichzelf geeft
21u tot het hout op is: kampvuur, waarbij iedereen de scout in zich kan laten herleven :-)

€8 voor kinderen (kwart kip) en €10 voor volwassenen (halve kip).
Inschrijven via www.kruisboog-hadewijch.be

Tot dan!
Goudspecht, Nachtzwaluw, Blauwe Feevogel, Steenarend, Mus, Agame, Pelikaan, Kaketoe, Girafgazelle, Palmtapuit, Maki, Knobbelzwaan, Mendesantilope, Serval, Laetitia, Spoorkoekoek, Spreeuw & Zeeotter.

Daarom verkopen wij op zondag 13 november overheerlijke chocoladerepen ten voordele van UNICEF. Als jeugdbeweging willen wij iets doen voor kinderen die het niet zo goed hebben als wij. Onze melkchocolade, chocolade met hazelnootjes en fondantchocolade is te koop aan democratische prijzen.

Aarzel ook niet om (als je zondag niet kan komen) de leiding op voorhand aan te spreken en op die manier chocolade te bestellen. Wij kunnen dan repen apart houden, die jullie eventueel een week later kunnen ophalen om toch nog van onze overheerlijke chocolade te kunnen genieten.

Tot zondag !

De leidingsploeg

 Update: Dankzij jullie hulp brachten wij 555€ op voor UNICEF ! Bedankt aan iedereen die onze actie steunde !

Deze week werd immers het overlegplatform NL+FR: Het werkt! Ça marche opgericht, een initiatief van D’Broej en de Fédération des Centres de Jeunes en Milieu Populaire.

Met dat platform willen ze Nederlandstalige en Franstalige jeugdbewegingen en jeugdhuizen rond de tafel krijgen en een gemeenschappelijke agenda opstellen. “We willen vooral meer inspraak. Lang niet alle Brusselse gemeenten hebben een jeugdraad, en op gewestelijk niveau bestaat er niets,” zegt coördinator Bart Van de Ven.

Bron: www.brusselnieuws.be

Zaterdag 09/07/2011. Terwijl de givers op weg naar Sicilië waren, vertrok de leiding op voorkamp. Na 1u30 rijden was het eindelijk zover: we kwamen aan in Naomé waar we twee onvergetelijke weken zouden doorbrengen samen met alle andere scoutsgroepen van Brussel. Na enkele stappen op ons nog leeg terrein wisten we één ding zeker: het zou weer een fantastisch kamp worden!

Na het uitladen van ons materiaal en wat gesukkel om de camion terug te starten begonnen we meteen aan de opbouw van het wouterterrein : hudo graven en maken, slaap- en fouragetent opzetten, tafel en douche bouwen, materiaal opruimen,…. Daar konden we ons voorkamp mee vullen!
Na een paar dagen hadden we al heel wat meegemaakt: regen, regen en nog eens regen   Mus en Rivierdolfijn hun verjaardag en natuurlijk was er de fantastische sfeer binnen de leiding!

Maar de tijd vloog voorbij! Ondertussen was het woensdag 13 juli (Hip hip Hoera voor Mus!!). De jojo’s kwamen ons vervoegen op het terrein. En ze vlogen er meteen in, ze gingen ook naar de openingsshow van Jambobru. Enkel jammer dat de regen weer van de partij was, net zoals tijdens hun opbouw. Ook tijdens het verdere verloop van het kamp was de regen present. Maar de jojo’s en de rest lieten zich niet kennen!

Op zaterdag 16 juli was het kamp al halfweg, de wouters konden het terrein ontdekken! Nadat ze allen onder de brug waren doorgekomen, was iedereen klaar om veilig’ aan het kamp te beginnen: we waren namelijk in de “safety-zone”. Hier konden de zombies ons niks doen!
Zombies? Ja ja, we ontdekten al snel dat Esmeralda met een mes en vergif de bewoners van Naomé heeft veranderd in zombies. Zelfs de burgemeester, alle politieagenten en Rivierdolfijn werden getroffen door het virus! Het was aan de wouters om alle ingrediënten te verzamelen om op die manier een tegengif te maken. Ze gingen vol overgave voor hun opdracht! Super grappig!   Eind goed al goed; de laatste dag is het hen gelukt om alle zombies terug te veranderen in mensen. Ook Rivierdolfijn was weer de oude! Joepie!

De laatste week van het kamp is razendsnel voorbij gegaan!  Een overzichtje:

-    Met de wouters deden we dagtocht, ze moesten over gigantische mierenheuvels en liepen door prachtige landschappen. De weergoden waren die dag al beter gezind! Oef!! Nadien werden ze beloond met een lekkere wouterloperskeuken. Voor de durvers onder hen kon er gezwommen worden in de (koude!) rivier!
-    Daarnaast waren er ook nog de ‘Jambobru-activiteiten’: een swingende fuif, een leuk wouterspel, een creatief kapoenenspel en een spetterende slotshow gevolgd door een reuze kampvuur!!
-    Last but not least kwamen de kapoenen aan op maandag 18 juli . Vijf dagen waren ze piraten, dit deden ze met volle overgave!!
-    Na de nodige zonnestralen en straffe avonturen kwamen de givers aan in het (regenachtige!) België op woensdag 20/07. Het was duidelijk dat ze zich goed geamuseerd hadden. Wat een groep die aan elkaar hing!
-    Ten slotte was er nog groepsdag – weliswaar zonder de givers -   dit was het uitgelezen moment om iedereen terug te zien! We kregen ook versterking van de leden van Akabe. We moesten met z’n allen samen werken om het circus van Naomé te redden, natuurlijk met de hulp van Papa Chico !   Nadien kon iedereen smullen van overheerlijk hotdogs! Dank u foeriers!

Ineens was het al vrijdag, wat ging de tijd (te)snel! Dit is de laatste dag…  Niemand wou naar huis, zelfs de wouters wilden nog een weekje blijven!   Maar de laatste dag wil ook zeggen dat er groot kampvuur is!
Samen zongen we typische scoutsliedjes en genoten we van overheerlijke pannenkoeken. Om 21u was het eindelijk zo ver; de avond werd afgesloten met een ongelooflijk, gigantisch kampvuur (met dank aan de givers). Dit is voor vele onder ons een emotioneel moment…het kamp ging zijn laatste uurtjes in. Voor sommige givers betekende dit het einde van hun scoutscarrière, anderen beleefden hun laatste uren als leiding van onze fantastische scoutsgroep. Met veel leuke herinneringen en verhalen keken we terug op de afgelopen twee weken!

Na 19jaar scouts is dit zeker en vast één van mijn beste, leukste, grappigste en meest onvergetelijke kamp ooit. Maar dat kon ook niet anders met zo’n sterk team (wouterleiding is de beste!!) Ook tijdens het jaar was het gewoon een plezier om leiding te geven aan jullie, de ene vergadering na de ander was gewoon top! Maar natuurlijk doen we dit niet alleen, een korte maar krachtige DANK U  aan:

-     DANK U aan alle leiding die een jaar lang hun tijd en energie in onze groep staken: Steenarend (Julien), Zeeleguaan (Arnaud), Sifaka (Sana), Rivierdolfijn (Maaike), Muskaatvink (Sara), Mus (Sam), Zeeotter (Tom), Mendesantilope (Michael), Gazelle (Eileen), Agami (Emilie), Spoorkoekoek (Guillaume) en Spreeuw (Stijn).
-    DANK U aan alle leden (van kapoenen tot givers), zonder jullie zou er geen Kruisboog-Hadewijch bestaan. Dank u dat jullie elke zondag zo talrijk kwamen opdagen!
-    DANK U aan alle ouders die ons steunen en vertrouwen hebben in onze werking!
-    DANK U aan alle oudleiding en foeriers op wie we steeds konden rekenen!

Ook nog eens een speciale en welgemeende MERCI voor Mus en Muskaatvink! Het was een super jaar!
We love de wouters!

Palmtortel  en Rivierdolfijn

Sicilië 2011, het kamp van “ de groep van 25!”. Zo staat dit buitenlandskamp van de givers van kruisboog in ons geheugen gegraveerd, of toch alvast in dat van mij. “De groep van 25+4” hoor ik Eva mij verbeteren! Inderdaad een groep van 25 fantastische givers en hun 4 leiding die het geluk hadden van toevallig met hen mee te mogen ;)!

Graag neem ik jullie even terug mee naar die twaalf zonnige dagen die we daar hebben doorgebracht! Twaalf dagen die we allemaal samen heel intens hebben beleefd en die voor iedereen een uniek verhaal heeft opgeleverd. Graag vertel ik jullie het mijne:

Kwart na één ’s middags was het toen ik met jasmijn en eva werd afgezet op de luchthaven van Charleroi. Goed op tijd voor de afspraak om twee uur. Elke factor die de overdosis aan vrolijke zenuwen in mijn buik kon doen verminderen was welgekomen. Enja, we waren niet alleen. De eerste givers kwamen net toe en druppelsgewijs groeide de bende en de hoop rugzakken in de vertrekhal rond me heen.
Daar stonden ze dan, samen met mij te wachten op wat komen ging en ook op hun gezicht was een mix van enthousiasme en zenuwachtigheid af te lezen. Dat laatste smolt echter weg als sneeuw voor de zon wanneer ze ook hun vrienden zagen toekomen die net als hun de AWESOME pull aanhadden die we voor ieder van ons hadden laten maken!
Ondertussen bracht ik de papieren in orde die sommige givers bij het inladen van camion waren vergeten meebrengen. “ Alles toch in orde geraakt?” vroeg éen van de ouders mij. Heel beleefd schudde ik van “ja”. Ze moesten eens weten :D dacht ik:

<< Het aller belangrijkste om op een Ryanair vlucht te geraken is om op tijd online in te checken. Hiervoor hadden we van iedereen een aantal gegevens van op de identiteitskaart nodig en dus voorziend als we waren hadden we van elk een kopie van de Identiteitskaart of paspoort gevraagd. Natuurlijk  ;) had niet iedereen dat bij en ik was dan vergeten om die gegevens over te schrijven van de identiteitskaarten.
Na het inladen van de camion en het eten van een warm frietje kwam ik thuis met Guillaume tot de conclusie dat we niet iedereen krijgen ingecheckt! Heel even paniek :D!
Veel konden we daar om 2u ’s nachts natuurlijk niet aan doen en dus zijn we toch, al was het maar kort en slecht, gaan slapen. Om 6u30 hingen we dan alweer met elkaar aan de telefoon en probeerde ik er Guillaume van te overtuigen dat het eigenlijk “Not done” is om op dat uur mensen thuis op te bellen. Maar om 8u was ook ik niet meer te houden en zijn we elk met de telefoon als wapen in de hand beginnen rond bellen. Na wat warrige slaaphoofden aan telefoon te hebben gekregen en een korte paniekaanval over een vervallen identiteitskaart was het dan toch gelukt! Iedereen, als was het maar digitaal, zat op het vliegtuig!>>

Maargoed! We stonden op de luchthaven, waar iedereen aan het toekomen was! De glimlach kwam ook op mijn gezicht toen ik David en Guillaume zag toekomen. Met een begrijpende glimlach van een “onderonsje” keken we elkaar aan toen hij me de 29 boardingpassen in zijn rugzak liet zien die hij pas had kunnen afdrukken nadat iedereen eindelijk online was ingecheckt. De laatste kusjes werden gegeven en toen we in formatie gingen staan, met David Eva & Guillaume aan men zij, drong het tot mij door hoe groot een groep van 25 givers er uit ziet als je ze zo allemaal voor u hebt staan! We moesten toch even duidelijk maken dat als we dadelijk door de veiligheidscontrole moesten grapjes niet op hun plaats waren! Hierbij keken we helemaal niet toevallig naar onze vriend Jonathan :D!
Onze woorden waren nog niet koud of naast mij vliegt een veiligheidsagente uit tegen Teresa en Charlotte dat er niet gelachen mag worden met de controle, waarna de agente dubbel plooit van het lachen met onze gezichten die helemaal perplex stonden! Teresa, Charlotte en ikzelf zien er nog altijd de grap niet echt van in :D maar zij vond het hilarisch om te doen alsof we iets fout hadden gedaan!

Iedereen door de controle en hop naar de Gate! Klaag nooit over Ryanair want tweemaal was onze vlucht stipt op tijd! We zaten wel wat verspreid maar dat was geen rem op het enthousiasme van de givers! Na de kriebels in de buik van de zenuwen volgden de kriebels in de buik door het opstijgen. Voor liza was het zelfs de eerste keer dat ze “ van de grond ging” waar we haar maar al te graag mee plaagden! Het opstijgen achter de rug en dus tijd om mijn slaaptekort in te halen van de voorbij nacht. Guillaume volgde mijn voorbeeld en iets voor landen werden we weer wakker!

De hitte van het zwarte tarmac sloeg me om de oren wanneer ik in alle haast probeerde mijn trui uit te trekken! Siciliaanse grond onder mijn voeten! Eindelijk! Het geluk kon even niet op! Hier hadden we ons maaaaanden op voorbereid!
Voordat we binnen onze zakken van de draaiband gingen vissen wou ik nog even verzamelen! Dit was jammer genoeg buiten mijn eerste aanvaring met de Carabinieri gerekend, laten we zeggen de Rijkswacht van bij ons. Echte macho’s in een strak uniform met leren laarzen en een schuin rood lint over hun hemd en uiteraard de zonnebril!
“Bruxelles?!” riep hij tegen mij. In mijn geweldig Italiaans kon ik enkel “Si” antwoorden. “ Laggiù ( langs daar!) “  beval hij mij. Elke Italiaan of goed geïnformeerde toerist weet dat mijn enige juiste reactie braaf knikken en doorlopen was! Want met de carabinieri wordt niet gelachen!

Iedereen zijn rugzak en met een meevaller zeer snel op de bus naar het badstadje “ San Vito Lo capo” . Dit zou onze uitvalsbasis worden en daarmee het begin en einde van onze lus omheen het eiland! Na een busrit door een typisch Siciliaans landschap van palmbomen, droge graslanden en prachtige uitzichten op zee kwamen we aan!

Met haar prachtige glimlach stond Anna klaar, de knappe vrijgezelle ergens in de twintig, uitbaatster van onze “Camping La Fata” en nogal vrijgevig in handkusjes wuiven en knipoogjes werpen! Zolang de kassa van haar winkeltje maar draaide ;) ! David en ik maakten er dan ook een sport van om ter meeste knipoogjes te verzamelen maar de echte kampioene was Eva aangezien Anna toch een lichte voorkeur had voor vrouwen ;)!

De eerste avond, iedereen door het dolle heen, muziek en een dansvloer op de camping! Het dak ging er dus natuurlijk al af vanaf dag 1!

De volgende ochtend werd ik al weer veel te vroeg wakker door de hitte maar werd ik beloond met het fantastische zicht over San Vito!
Onze tenten lagen redelijk hoog op de camping en in het donker was het me nog niet duidelijk geworden in wat een prachtige omgeving we zaten!

Dag 2 op Siciliaanse bodem, snikheet en een zee op 200 meter! De givers waren dus niet te houden voor hun eerste duik in zee en ik moet toegeven zo van dat helderblauw water en geen wolkje aan de lucht, het heeft wel iets! ;) Knipoog naar onze leiding op jambobru die niet te klagen hadden over een tekort aan verkoeling.

Rond drie uur ’s middags zag ik hoe mijn givers met spijt in het hart op de privébus stapten en afscheid namen van San Vito! Maar wij, de leiding, wisten dat wat nog moest komen niet moest onderdoen voor dit wondermooie “San Vito”! Wij wisten dat het echte avontuur nu pas zou beginnen!
De rit was redelijk lang naar het binnenland met als gevolg dat eva enkele uren haar best heeft moeten doen om niet in te gaan op de verwoede verleidingspogingen van onze chauffeur Vincezo!  Hij draaide met zijn bus ontelbaar veel bochten met de flair van een echte Siciliaan, TUTUUUUTT ik ben hier, dus ga aan de kant! Van zeeniveau stegen we naar 1100 meter op een plateau in het gebergte van Madonië. Piano Zucchi!

Het voelde aan alsof we in een andere wereld waren terechtgekomen toen we uitstapten uit de bus. Zo hadden zowel de hoogte als het vallen van de avond de temperatuur laten zakken naar een meer draagbaar niveau. Maar werd ik vooral omver geblazen door de oneindige natuurrust die heerste in de schaduw van de Monte Cervi en de Pizzo Carbonara, de twee bergen die zij aan zij lagen en de piano Zucchi insloten.
De rust die het gebied uitstraalde werd bijna angstaanjagend totdat twee glimlachende gezichten op me kwamen toe gestapt. Het waren twee dames van de scoutsbasis waar de volgende 3 nachten zouden verblijven. Ze stelden ons voor aan igor, het hoofd van de scoutsbasis die ons rondleidde in zijn gebied.

Igor bracht ons naar een prachtige weide. De verkoelende bomen en de heerlijke geur van wilde munttakjes die daar overal stonden deden even denken aan het paradijs, tot ja.. de eerste distel onder mijn short kroop en me vriendelijk met hem liet kennismaken.
Op de weide waar wij sliepen mochten ook de paarden van het domein vrij rondlopen. Deze prachtige dieren waren echte kampioenen in volharding om ons eten van onze tafel te graaien en in het spelen van de sport “Ontsnappertje”.
Tegen het einde van ons verblijf zou de stand tussen de paarden en “Santo”, een Carabinieri die in Afganistan dienst was gaan lopen en verantwoordelijk was voor de paarden, 3-2 zijn.

“ Aqua potabilé?” brabbelde ik in mijn fluititaliaans toen ik een kraantje zag staan in de weide. Drinkbaar was het water niet, en trouwens uiterst kostbaar daar in het gebied. Met een grote ondergrondse citerne moesten ze heel de zomer toekomen op het domein. Voor drinkbaar water moesten we een kleine tien minuten stappen tot aan een bronnetje. Het was iets dat elke giver hier zou leren, hoe kostbaar drinkbaar water is en hoe gelukkig wij mogen zijn dat het zomaar uit de kraan komt.

De tentjes waren al opgezet en onze foeriers waren al druk bezig met het avondeten toen ik me met een paar givers een weg zocht tussen de distels op zoek naar hout voor het kampvuur dat we straks zouden aansteken. Het was toen dat ik nog een laatste dikke tak op een heuveltje zag liggen en met verstomming werd geslagen. Van op die heuvel kon je helemaal tot aan de zee kijken waarop dat eigenste moment de zon in aan het wegzinken was. Als gek riep ik de rest tot bij mij en waar op hun gezicht eerst een blik stond van “ wat is er nu weer?!” kwam al gouw een openvallende mond. Snel de rest van de groep halen en natuurlijk gebruik maken van deze zonsondergang om ondertussen onze tweede groepsfoto te trekken. Tien minuten waren ons nog gegeven voor de zon volledig verdwenen was, maar deze tien minuten waren tot dan voor mij het hoogtepunt van onze reis!

Onze maagjes werden gevuld, het kampvuur knetterde en de liedjes die luid uit onze kelen klonken galmden in de nacht. Dit zouden we de twee volgende avonden herhalen en Cyril zou zich als het ware ontpoppen tot koorleider! Heel fijn vond ik dat en het ideale einde van dag 2!

De twee volgende dagen stonden de beklimming van de Monte Cervi (1794m) en de pizzo Carbonara (1979m) op het programma. Deze tweede tocht was werkelijk de koninginnenetappe van onze twaalf dagen in Sicilië. We waren er op tijd aan begonnen om de middaghitte te kunnen bestrijden met hoogtemeters die de temperatuur doen zakken! Beide tochten begonnen met veel drinken aan de bron en het vullen van de drinkbus. Hiermee moesten we een hele dag toekomen. Ja bij de givers en de leiding groeide de liefde en het ontzag voor iets zo banaals, water!

Over de tocht zelf kan ik veel vertellen maar een aantal dingen zullen me nog lang bijblijven. Zo was ik zeer aangenaam verast over de staplust van onze “groep van 25”. Een aantal, met name Ruben en Pierre, sprongen als echte berggeiten van rots naar rots alsof het niets was! David, Guillaume en ikzelf wisselden elkaar af om onze weg te zoeken op de meest erbarmelijke zwart-wit kopie van een stafkaart die we van igor hadden gekregen. De vraag:” Is dit nu een weg of een hoogtelijn” is dan ook meermaal gevallen! :D Eva werd dan een beetje tegen wil en dank gebombardeerd tot verpleegster van de groep en heeft elk kwaaltje dan ook met veel liefde verzorgt!

Verder heb ik oneindige bewondering voor Brieuc die de Pizzo Carbonara naar boven is geslefferd op zijn “espadrillen” , een soort stoffen schoentje dat goed is om tussen het zwembad en je hotelkamer te slenteren. Zonder klagen of zagen heeft hij met ons die dag 879 hoogtemeters op en nog eens af gedaan! Verder waren er de hilarische conversaties tussen David en zijn nieuwe poulin van bij de givers “ Nina”, haar totem Guanaco en een soort lama waar ze met veel trots kon over vertellen. Nina was net als Brieuc de dag begonnen met een gezwollen oog en niet toevallig aan haar afvallige linkerzijde. Die was met van alles benadeeld. Het was dan ook geen toeval dat het de linkerkant van haar gezicht was die krom trok van verontwaardiging toen David haar dan maar had gedegradeerd tot een Beta-Lama!

Het bereiken van de top, de “Pizzo Carbonara”, was voor iedereen zowel letterlijk als figuurlijk een hoogtepunt en ik zag het als een overwinning voor de groep. Met veel trots legde iedereen een steen bij op de stapel die daar boven lag en toen begonnen we aan de lastige afdaling! Onderweg naar beneden konden we allemaal even bekomen op een leuk terrasje in de middle of nowhere!
Om dan natuurlijk ’s avonds weer beloond te worden met die prachtige zonsondergang!

Aan het begin van dag 5 was het tijd om ons boeltje te pakken en terug richting de bewoonde wereld te geraken. Hij stond ingepland als een dag van rust en “bijtanken”. We zaten dan ook volledig door ons rantsoen van eten. Graag wil ik nog even benadrukken wat een prachtprestatie David en Eva hebben geleverd om zonder koelkast of iets om fris te houden, twaalf dagen lang een heerlijke en gezonde maaltijd op tafel te hebben getoverd! Want zeker daar in “Madonië” was dat een uitdaging.

Kwart voor negen was het toen ik het brommende gezoem van een bus hoorde. “ Vincenzo” riep Eva! Het was geen wonder dat hij onze naam al lang vergeten was maar Eva persoonlijk kwam vragen hoe ze het had gesteld. Een korte busrit bracht ons naar het prachtige Céfalù waar de camping “ San Filippo” ons onderdak zou geven. Het gepuf en gezucht over de hitte was weer begonnen. Het was namelijk stilaan middag aan het worden en dan was zeker aan kust van Sicilië de hitte overweldigend.
Gelukkig had de website van de camping niet gelogen toen ze het had over hun “prachtig stukje privéstrand met rotsen om af te duiken” en zo werd elke giver zijn lichaamstemperatuur weer op pijl gebracht. Heerlijk die zee, we hadden ze gemist!

Na onze buik weer rond te hebben gegeten stelden we de givers voor de keuze. Voor de namiddag waren er 2 mogelijkheden: Een uurtje stappen richting stadscentrum en daar “ La rocca” beklimmen of lekker verder genieten van zon zee & strand.
Tot mijn grote verbazing was meer dan de helft “chaud” om mee te gaan naar Céfalù. Misschien waren het de prachtige foto’s van dit stadje die in onze PowerPoint van 27 mei verstopt zaten ofwel het aanlokkelijke idee dat in een stadje souvenirwinkeltjes zijn. Ik laat het aan uw verbeelding over om te bepalen wat doorslaggevend was ;)!

Eerlijk is eerlijk, de tocht naar Céfalù was niet de aller veiligste wandeling die we gemaakt hebben in die twaalf dagen. Auto’s raasden langs de weg  die duidelijk nog niet veel had gehoord van het fenomeen voetgangers. Gelukkig zagen ook de givers in hoe belangrijk het was om goed aan de kant te lopen en ik was dan ook opgelucht toen we het stadcentrum bereikt hadden.
Maar Céfalù was dan ook prachtig! Het pittoreske dorpsplein met een prachtige Duomo vormde het centrum van het historische stadje. Iedereen kreeg even de tijd om vrij rond te lopen en voor de lokale supermarkt kwamen we elkaar dan niet toevallig weer tegen met een fris cola’ke in de hand!
Bij het bezoek aan de Duomo, die alle Belgische kerken saai en lelijk maakt, was de hilariteit groot toen alle meisjes maar ook Tom een nogal erg vrouwelijk sjaaltje over hun schouders kregen gedrapeerd. De meisjes hun topjes en Tom zijn marcelleke waren net iets te bloot voor “het huis van God” en de diepgelovige Sicilianen.

Met een lichte tegenzin volgden de givers toen we aan de trappen van “La rocca” begonnen. Dit is een grote rots die als een paddenstoel uit de grond komt en zo zijn schaduw over de oude stad werpt.
Het zicht boven was adembenemend! Van daar boven keek je neer op alle daken van de huizen. De bruinrode dakpannen kleurden de stad en staken scherp af tegen de felblauwe zee! Mijlenver kon je zien en dus meer dan de moeite waard om tot boven te klimmen! Een echte aanrader voor wie ooit in Céfalù komt!

Deze dag die al perfect was en de groep op adem had laten komen werd nog beter met een “kleine avonddrink” op het strand en voor enkelen een nachtelijke duik in zee met Guillaume!
Enkele givers, ik zal het hun besparen en hun namen hier niet noemen, hadden het overenthousiaste idee om naakt te zwemmen. Dit konden we voor de goede zede niet toestaan en elk bloot pietje zou ik er persoonlijk komen afsnijden :D Ik weet niet wat hij heeft gezien maar Guillaume zijn reactie toen hij uit het water kwam was “ die mannekes zijn niet normaal!”. We zullen het hen maar vergeven ;) en de schuld op de hormonen steken die door hun jeugdige lijf stromen!

Dag 6! Vandaag zouden we het eiland Sicilië verlaten. Het kamp zat er natuurlijk nog niet op maar het klein eilandje “Lipari” voor de kust van Sicilië dat ook deel uitmaakt van deze Italiaanse regio was de volgende halte in ons parcours. Met onze vaste bus reden we naar “Milazzo”. Deze keer was het echter niet Vincenzo die met ons reed maar de baas van “Céfalu Tours” , de busmaatschappij. Met veel trots liet hij ons zijn favoriete afspeellijst horen. Indien je u had verwacht aan Italiaanse meejankers zit je mis! De ene hit van Blink 182, Greenday en Sum 41 volgde de andere op! :D Net de muziek die ook bij onze givers nogal in de smaak valt!
De chauffeur, die ondertussen al goed aan ons verdiend had, was uiteraard zeer geïnteresseerd in de verplaatsingen die we nog planden te maken op het eiland. Handig als hij was stelde hij ons een prijs voor om met zijn bus van Catania naar Palermo te reizen. Het was ons echter net iets te duur, maar Guillaume met zijn zakelijk talent rook dat er nog te onderhandelen viel. Beetje bij beetje en zonder hem te bruuskeren zorgde Guillaume ervoor dat de man zijn prijs liet zakken. ;) Plots was de busrit 150 euro goedkoper! Je moet het maar kunnen! Guillaume verzekerde mij dat hij ons nog altijd in het zak had gezet maar als een privébus goedkoper wordt als het alternatief van het openbaar vervoer, dan ben je goed bezig! ;)

Na een controle met honden van de Carabinieri mochten we op de ferry naar Lipari. Een klein uurtje later begon de loodzware tocht tot aan de camping. Op de kaart leek het maar een klein stukje wandelen. Meer als 4 km zal onze “binnenweg” niet geweest zijn. Alleen ging het sommige momenten meer als 30 graden steil omhoog. Dodelijk onder de middagzon en dus ideaal om een lied aan te heffen! “Everywhere we go!” klonk het tussen de huisjes waarlangs we omhoog klommen. Veel kon het me op dat moment niet schelen dat we de hele straat uit hun middagdutje hadden wakker geroepen!

Het was al namiddag geworden toen we helemaal doorweekt van het zweet toekwamen op de camping “Baia Unci”. De reis en de tocht hadden de groep afgemat. Gelukkig bracht de zee weeral verkoeling en ikzelf stortte me op de voorraad “Calippo’s”. Die waren ondertussen uitgegroeid tot het ijsje van het kamp! De discussie over welke nu het lekkerste was: Lemone, Fragola of Cola is nog altijd niet beslecht. Mijn keuze was duidelijk na de vijfde Calippo Lemone op twee uur tijd :D en toen was de man zijn voorraad op!

Er volgde een heerlijke avond waar we met een Quiz de kennis van de givers testten. De vragen gingen over Sicilië zelf, over het voorbije scoutsjaar en het kamp tot dusver. Vooral de muziekronde zorgde voor enorm veel sfeer en hilariteit. Toen op het einde de winnaars, met amper twee punten extra op de tweede, de grote watermeloen in de wacht sleepten was er plaats voor euforie en een lichte ontgoocheling bij de verliezers. Maar “scouts is delen” en dus kreeg iedereen een sappig stuk!

Op de ochtend van de zevende dag drong het tot mij door dat ons verblijf in Sicilië al over de helft was. Wat vliegt de tijd toch als je het leuk vindt!
En leuk zou het blijven!
Het was weer tijd om eens te gaan stappen! Alle drinkbussen waren goed gevuld en iedereen was er klaar voor. Op het programma stond een tocht die ons over het eiland zou brengen naar de andere kant om terug bij de zee uit te komen.
Acquacalda (warm water) was de eindbestemming.
We gingen doorheen dorpjes waar de tijd letterlijk was blijven stilstaan en je de authenticiteit kon ruiken. We hadden er een prachtig uitzicht over de andere “eolische eilanden”!
Tegen de middag kwamen we in een natuurreservaat dat werd ingesloten tussen twee krijtsteengroeves. Op de grond lag het vol met vulkanische stenen die volgens David, onze geoloog ,duidelijk waren gevormd door langzame stolling. Hierdoor hadden de moleculen voldoende tijd gekregen om hun kristalstructuur aan te nemen en dus het gesteente een sterkte en hardheid te bezorgen. Heeeeel interessant allemaal! :D

Aan de voet van de krijtrotsen lag onze bestemming op ons te wachten. Gewapend met de kaart ;) en wat optimisme zouden we binnen een goed uurtje aankomen! Alleen ging het toen mis :D!
De weg was plots afgezet met borden die waarschuwden dat we de steengroeve niet mochten betreden. Natuurgebied of niet ;) de mijnuitbaters hadden duidelijk geen moeite gehad om hun mijn wat uit te breiden! Scouts is een avontuur ;) dus hebben we toch een poging gewaagd om een weg naar beneden te vinden. Maar dit liep nogal snel dood op veel te steile hellingen en moesten we dus helemaal terug naar boven! Telkens opnieuw zochten we een weg naar beneden die niet zou doodlopen of plots zou overgaan in onoverbrugbare hoogten!
Acquacalda ;) zo ironisch als het klinkt, warm of koud water, op dat moment was alles welkom! Aangezien we al een tijdje ronddoolden in de middagzon en het al 15 uur was besloten we maar van in de schaarse schaduw de picknick boven te halen. Brood met tomaat en mozarella ;) Ik kan u verzekeren dat zelfs de givers die geen tomaat lustten hem naar binnen hebben gespeeld met heel veel smaak.

In tussentijd gingen wij op zoek naar een oplossing om uit deze niet zo aangename toestand te geraken. David en Eva zouden bij de givers blijven picknicken en Guillaume en ik zouden een laatste mogelijkheid gaan onderzoeken om tot beneden te geraken! Met elk een tomaat achter de kiezen vertrokken we samen. Wonder boven wonder vonden we een weg die ons veilig tot beneden bracht. Om zeker te zijn dat hij niet doodliep moesten wij alvast tot helemaal beneden. Met stenen pijlen en papieren onder rotsen maakten we een spoor voor de givers en foeriers die later zouden volgen. De opluchting was groot toen het smalle padje eindelijk op de asfalt terecht kwam! Op zoek naar veeeeel water plunderden we de locale bar. Met de wetenschap dat er 30 flessen ijskoud water op hen stonden te wachten kwamen een half uurtje na ons de eerste givers aangelopen! Iedereen zat helemaal onder het stof, de tanden knarsten van het krijt en dan was het zooooo heerlijk om dat frisse water naar binnen te gieten! Na goed te drinken sprong iedereen de zee in om het stof van zich af te spoelen! Acquacalda voelde aan als een oase en we genoten met volle teugen!
Na ons avontuur namen we de bus ;) terug naar Canetto , het dorp in lipari waar onze camping lag.

Op het menu ’s avonds stond macaroni met kaas en hesp! Dit was echter niet naar de zin van een aantal “Italiaanse mama’s”. Op de camping was er een echt Italiaans feest aan de gang! De mannen achter de barbecue en de vrouwen bezig met het bereiden van de zelfgemaakte pesto. En de overschot ;) die was voor ons! Heerlijk was dat! Dat koop je zomaar niet in een potje in de winkel!
Met een overvolle maag en een avontuur waar we nog lang over zouden kunnen vertellen achter de rug, eindigde de zevende dag!

De volgende dag hadden we heel wat kilometers te reizen. We moesten namelijk tegen de avond aan de voet van de Etna geraken! Uiteraard konden we Sicilië niet verlaten zonder een kijkje te nemen op de meest actieve vulkaan van Europa!
Het was dus een hele dag reizen met een groot aantal etappes. Eerst de bus, de ferry, de bus, de bus en tenslotte een stukje te voet!

Gepakt en gezakt en goed op tijd stonden we om 10u klaar aan de bushalte naast de camping. Een busrit van 10 minuutjes zou ons tijdig naar de ferry moeten brengen die om 11u zou vertrekken. De volgende ferry was na de siesta, rond 16u. Maar als de bussen veel te laat komen of je niet willen meenemen met het excuus “ Gruppo to grandi” geraak je in de problemen :D! Na een zeer hevige en geanimeerde discussie met de 3e buschauffeur mochten uiteindelijk 20 personen opstappen en er restten ons nog 20 minuten voor de ferry vertrok! Met een vleugje paniek hielden we een hotelbusje tegen die nog 4 mensen kon wegbrengen. Daar stonden we dan nog met 5 ;) en nog 10 minuten op de klok! Een mobilhome wou ons gelukkig meenemen tot daar. Het leek in kannen en kruiken totdat de campingbaas de chauffeur overtuigde van ons toch maar niet mee te nemen. Er zou namelijk binnen 5 minuten nog een bus komen. Die arrogante Siciliaan had duidelijk de ernst van de zaak niet door! Met die bus zouden we nooit op tijd kunnen zijn.

Mijn ogen schoten bliksemschichten toen ik naar die vent achter zijn balie liep! Als hij onze lift had afgepakt moest hij ons maar brengen met het busje van zijn camping. “Not possible, not possible” werd na een zekere dosis over een weer geroep plots wel possible! Een van de medewerkers van de camping kroop achter het stuur van het busje en met een vrij universele vorm van gebarentaal maakte ik hem duidelijk dat we niet erg veel tijd hadden en dat hij dus op de gas moest stampen. Ik weet niet of hij mij echt verstond maar de gas wist hij duidelijk wel staan.
Het was een aflevering van Pekingexpress geworden maar de euforie bij ons en de groep was dan ook enorm toen we tijdig de haven bereikten!
Over de manier waarop de man heeft gereden ga ik niet verder uitwijken ;) om ongerustheid bij de ouders te voorkomen. “ You good driver!” waren mijn laatste woorden tegen de chauffeur van ons busje. Zoals het hoort in Sicilië heb ik hem wat geld in zijn handen gestopt. Kwestie dat ook ik mijn rugzak nog uit de koffer mocht nemen ;)!

Iedereen zat op de ferry, al had het niet veel gescheeld! De verdere reis tot in Nicolosi was ook een avontuur op zich. Zo zullen we ons allemaal de vijf “ Vijftienjarige local’s” op de bus naar Nicolosi blijven herinneren. Plots werd hun alledaagse saaie busrit opgefleurd met het gezelschap van 15 jongedame’s uit België. Onvervalste Casanova’s waren het, die al rap bot vingen, maar wie je moeilijk een gebrek aan doorzettingsvermogen kon verwijten. Ook Sophie had enorm veel succes, al was het bij een iets ouder publiek. Een bejaarde man zag in haar namelijk de reïncarnatie van de maagd Maria! Ze kreeg twee boekjes cadeau over het leven van Maria en Reinout kreeg de opdracht om erover te waken dat Sophie een kuis leven zou leiden. “ Only kissing!” zei hij nog toen hij van de bus stapte.

Een grote glimlach en een hartelijk onthaal ;) zo was onze eerste kennismaking met Mohammed. Een Tunesiër in Sicilië en uitbater van “Camping Etna”. Zeer vriendelijk op sommige momenten en in hetzelfde gesprek kon zijn humeur overslaan naar een donderpreek. Zeer bizarre man :D maar wel zo vriendelijk om voor ons het zwembad van zijn camping terug te openen. Dit was een welgekomen verfrissing na een dagje zweten op de bus!
De avond viel en dus werd het tijd om te slapen ;) tot Nina besloot van luidkeels in haar tent het avondlied te beginnen zingen. Natuurlijk deed de rest goed mee en iedereen die eventueel al in slaap was gevallen op de camping was weer wakker ;)! Ze zullen geweten hebben dat “Nina Klingenstein von Worstendraaier” is langsgeweest :D! Maar we zien haar graag zoals ze is!

Dag negen brak aan en vandaag zouden we de fameuze Etna beklimmen. Het is de enige dag dat we werkelijk met onze trui van Sicilië op stap zijn geweest!
Na een busrit op de flanken van de vulkaan kwamen we toe bij het vertrekpunt van de onze wandeling! Daar stond onze gids “Franco” op ons te wachten! Franco was een erg gepassioneerde gids en legde ons uit dat we door de recente grillen van de vulkaan, het had de dag ervoor nog vulkanisch gesteente geregend, en de felle wind niet tot aan de top konden. Hij zag de lichte ontgoocheling op onze gezichten maar verzekerde ons dat hij een alternatieve tocht had die ook echt de moeite waard was!
Hij nam ons op sleeptouw langs kraters en zwarte duinen en legde ons de werking van de vulkaan uit. De staalblauwe hemel stak werkelijk prachtig af tegenover het zwart van de helling! Woorden kunnen niet beschrijven hoe klein je u voelt wanneer je het nog ook nog eens hoort grommen in de buik van de vulkaan.
We stegen verder tot aan “La vallée du boeuff”
De Etna die nu een 3340 meter hoog is was vroeger een vulkaan van meer dan 4000 meter. Door een grote uitbarsting was hij echter in elkaar gezakt en dit kon je uitermate goed zien aan “la vallée du boeuff”, een vallei waar je de gestolde lavastroom kan zien lopen tot aan de zee!
Verder zagen we nog een groot aantal kraters en lavatunnels die ontstaan waren bij “laterale uitbarstingen”
Franco werd de held van de groep door zijn enthousiasme en passie voor zijn vak! De groep kon zich op zijn beurt dan volledig uitleven door de zwarte duinen naar beneden te lopen!

Na een unieke dag keerden we terug naar onze camping waar vooral de leiding weer moesten leven met de grillen van Mohammed.
Het leek de foeriers dan ook een ideale manier om deze dag af te sluiten door pizza te gaan eten! Op restaurant met “ de groep van 25” , het is iets wat je niet alle dagen doet! Het voordeel van met zoveel te zijn is dat je de prijs kan drukken en onderhandelen doe je het best met Eva aan je zijde! :D Vrouwelijke charmes en Sicilianen, dat is altijd een succesformule!
Het was dan ook een super gezellige avond!

De volgende ochtend was onze privébus daar weer! Hij bracht ons naar San Vito waar we de laatste twee dagen zouden doorbrengen.
Het weerzien met “Anna” was erg hartelijk en de komende twee dagen werden gevuld met spel, strand en de hemelsblauwe zee van San Vito Lo Capo! Er werden natuurlijk veel Calippo’s gegeten en de laatste avond kreeg iedereen een ijsje uit een echte “Gelateria”! Die twee dagen waren het perfecte einde van een perfect kamp. Maar éen moment zal me toch nog lang bijblijven:

< Het was de voorlaatste avond en in San Vito was er een avondmarkt aan de gang waar op het einde een podium stond opgesteld. De givers kregen rustig de tijd om eens tussen de kraampjes te lopen en op een vast tijdstip zouden we opnieuw verzamelen.

Iedereen was goed op de afspraak behalve een aantal meisjes ;)! Ik vertrok dus met Guillaume om hen te gaan zoeken en David en Eva zouden met de rest op ons wachten. We zouden namelijk nog eens naar het strand gaan om naar de sterren te kijken.
Toen ik echter met Guillaume terug kwam en de meisjes terecht waren vond ik David en Eva terug maar er ontbraken zeker twintig givers. Het duurde niet lang voor ik doorhad waar ze naartoe waren! Op het podium was een coverbandje “ Is a band!” het beste van zichzelf aan het geven. Het brave publiek van San Vito stond vrolijk toe te kijken in een grote cirkel rondom de enorme dansvloer. En wie stonden er daar helemaal alleen op die enorme vloer?! De givers, volledig uit hun dak aan het gaan op “pokerface” van lady Gaga! Lang hebben we dus niet getwijfeld om hen te vervoegen! We trokken ons niets aan van al die mensen die op ons stonden te kijken en gingen ervoor! En stap voor stap volgden de mensen ons goede voorbeeld! Tegen het einde van de avond stond jong en oud op de dansvloer en ging iedereen uit zijn dak! San Vito stond op zijn kop! Dit was voor mij weeral eens een hoogtepunt in onze reis! Zalig hoe de givers zich allemaal stonden uit te leven op een geïmproviseerde fuif! >

En dan was het zover! Dag twaalf was aangebroken en tijd om terug naar België te keren! Daar wachtten er ons nog vier dagen Jambobru met de rest van Kruisboog!
Maar voor het zover was moesten we eerst nog eens met de “openbare busdiensten” tot in de luchthaven geraken. Deze waren hun goede naam bij ons al wel kwijt na het avontuur op Lipari. Maar er was weinig alternatief!

Een half uurtje te laat was de bus. Dat viel op zich nog wel mee, was het niet dat we in Trapani nog een aansluitende bus moesten halen die ons naar de luchthaven zou brengen.
Het was dan ook men beste Italiaans dat ik moest bovenhalen om dat aan de chauffeur bij het opstappen duidelijk te maken. Die had duidelijk, met zijn arrogante kop, geen haast en zei dat we die aansluiting misschien wel per toeval zouden tegen komen! Dat was nu niet echt een antwoord waar ik vrede mee kon nemen en de irritatie in mijn stem begon de normen van beleefd blijven te overschrijden.
David en Guillaume moesten me dan ook met twee tegen houden toen de buschauffeur rechts omkeer maakte! Hij kreeg de elektrische deur van zijn bus niet meer toe en moest terug naar zijn stelplaats waar we allemaal op een andere bus moesten overstappen. We zaten al meer dan een uur achter op ons schema en ik had vooral veel goesting om die chauffeur door zijn voorruit te gooien! Met 29 een vliegtuig missen was niet echt hoe ik een geweldig kamp wou afsluiten ;). “Rustig ademen” zei eva met een knipoog. Maar ook zij was er niet meer gerust in dat we de vlucht zouden halen!

Het was dan ook een godsgeschenk dat bij aankomst in Trapani de chauffeur besloot van ons naar de luchthaven te brengen en dus verder te rijden dan zijn eigen terminus! Ik zie het de Belgische buschauffeurs nog niet zo snel doen eerlijk gezegd!
Mijn geld had ik er  niet meer op durven inzetten, maar we waren dan toch op tijd in de luchthaven geraakt! De zakken werden nog “vliegtuigproof” ingeladen en dus konden we gaan inchecken.
1,2,3 Hopla! Het vliegtuig ging van de grond en daarmee eindigde dan ook ons avontuur op Siciliaanse Bodem! Een onvergetelijk avontuur!

Met een temperatuursverschil van maar liefst 20 graden en met een grijs wolkendek stapten we uit in Charleroi! Volgens de Jambobru-gangers was dit al de mooiste dag tot nu toe ;) We hebben ze beklaagd! Iedereen had zijn rugzak terug en tot ons groot verdriet was het tijd om afscheid te nemen van David. Hij zou ons niet meer vervoegen voor de laatste 4 dagen maar moest op congres voor het werk! Tijd voor de laatste groepsfoto!
Zo gingen onze wegen uit elkaar ;) de groep van 25+4 werd een groep van 25+3 en 3 dagen en ook een groot kampvuur later ging ieder weer zijn eigen weg! Elk vertrok naar huis met zijn unieke ervaring, ieder met zijn eigen verhaal en ieder met de herinnering aan die FANTASTISCHE twaalf dagen die we daar samen doorbrachten!

Graag bedank ik nog eens die groep van 25 zotte, gestoorde en overgemotiveerde givers ;)! Ze maakten het kamp voor mij alle moeite waard! David en Eva wil ik bedanken voor hun enthousiasme, goede raad en heerlijke maaltijden! In het bijzonder Guillaume voor het AWESOME jaar dat we hadden en de geruststellende woorden iedere keer dat ik in de voorbereiding even de pedalen verloor :D! “Relax , het komt in orde!”

Tot volgend jaar iedereen!

Spreeuw

Naar goede gewoonte start ons nieuwe scoutsjaar met de overgang! Dit jaar gaat hij door op zaterdag 24 september op “De Kluis” in Sint-Joris-Weert!

‘s Morgens spreken we af met alle leden: kapoenen, wouters, jojo’s, givers én hun leiding om 9.00u aan het centraal station. Neem zeker € 5,00 mee en pick-nick (met een drankje) voor ’s middags. Trots als we zijn op ons scoutsuniform verwachten wij iedereen in piekfijne uitrusting!

Wat staat er zoal op het programma? Overdag zijn er een heleboel activiteiten voorzien, waardoor iedereen zich eens goed kan uitleven na de lange “scoutsvakantie”! Hier kan ook over de andere vakantieverhalen duchtig bijgepraat worden!

Vanaf 18.00u zijn alle ouders en sympathisanten van harte uitgenodigd voor een heerlijke barbecue! Hiervoor moet je wel inschrijven voor 17 september. Het wordt een gezellige avond waar iedereen kan bijpraten, smullen, genieten van een kampvuur & foto’s en filmpjes van het kamp kan bewonderen.

Inschrijven doe je het best via deze link. Dit is zowel voor u als voor ons de gemakkelijkste optie. Er kan echter ook nog op papier worden ingeschreven en daarvoor moet u onderstaand strookje invullen en opsturen naar Tom Desmaele. (Roodebeeksteenweg 77, 1200 Brussel)U schrijft in met een aantal personen waarna u per persoon uw eigen vleesassortiment kan bepalen. U kan kiezen tussen een menu met één , twee of drie stukken vlees. Deze hebben de overeenkomstige prijs van €8, €10 en €12 euro per persoon. Er wordt ook een vegetarisch alternatief voorzien aan €8.

Het te betalen bedrag kan overgeschreven worden op het rekeningnummer: 426-9092391-74 van scouts en gidsen Kruisboog-Hadewijch met vermelding van je naam en het aantal personen.
Wij kijken er alvast naar uit jullie daar terug te zien!

De Leidingsploeg

Na onze aankomst in Cefalu werd het zeewater nog wat meer opgewarmd door onze 25 oververhitte Givers. In de namiddag zijn we met een deel van de groep het centrum gaan bezoeken en vervolgens La Rocca beklommen. Vandaarboven hadden we een prachtig uitzicht over de stad en de zee.

Op 14 juli zijn we met de boot naar het eiland Lipari gevaren. De twee dagen verblijf op Lipari waren een combinatie van stevig stappen en verfrissing zoeken in de zee.

Momenteel zijn we met de boot op weg naar Messina, waar we de bus nemen richting de Etna. Hierover hebben er ons nog geen alarmerende berichten bereikt en zullen we ter plaatse met een lokale gids informatie inwinnen.

De sfeer is goed en elke giver heeft al een gezond kleurtje op zijn gezicht. Ook het weer is uitstekend. Misschien wat warm, maar daar leren we mee leven.

Vele groeten aan het thuisfront.

Spreeuw, Spoorkoekoek
Givers en foeriers.

Na de leuke eerste avond volgde er zowel voor de Givers als de leiding een verkenning van San Vito Lo Capo.

De lokale bakkers werden leeggekocht en met gebarentaal werd er duidelijk gemaakt dat de kaas en salami gesneden moest worden.

De hitte werd ontvlucht door met de bus naar de bergen te trekken. De twee opeenvolgende dagen vormden de Monte dei Cervi en de Pizzo Carbonara twee letterlijke en figuurlijke hoogtepunten.

Deze afgelopen dagen waren we van de wereld afgesneden omringd door rust en natuurpracht. Hierdoor dit late bericht.

Deze morgend zijn we met de bus teruggekeerd naar de kust, naar het mooie Cefalu, waar de eerste duik in de zee een feit is.

De sfeer is goed en de Givers vermaken zich geweldig.

Meer nieuws de komende dagen,

Groetjes,

Spreeuw & Spoorkoekoek.

Givers en leiding zijn met succes geland in Trapani, meteen vervolgd door een busrit door enkele typische Siciliaanse dorpjes, met als bestemming San Vito Lo Capo.

Na een zeer mooie zonsondergang tussen de heuvels hebben we onze tentjes opgezet in onze camping. We strekken nog eventjes de beentjes bij enkele liedjes en gaan dan slapen.

Vandaag 30 juni 2011! De laatste schooldag & officiële start van de Vakantie!
Ook de start van onze COUNTDOWN naar SICILIE 2011!

Zoals er voor oudjaar wordt afgeteld voor het vuurwerk begint te knallen beginnen ook wij bij TIEN! Nog 10 dagen en het Siciliaanse zand kruipt tussen onze tenen! Nog 10 dagen waar je u dagelijks kan verwachten aan nieuwtjes, een aantal DO’s and DONT’s bij het inladen van de rugzak en zoveel meer!

Zie hier de foto van de tenten waarin jullie 14 wilde nachten zullen beleven! Ze zijn al living-proof verklaard! Ruime 4 persoonstenten met een overdenkt voorstuk voor schoenen en rugzakken!

Je kan ons ook dagelijks volgen op de website van de scouts!
Tot Morgen voor meer nieuws,

Spreeuw & Spoorkoekoek!